TERAPIA RODZINNA

Czy zastanawialiście się czasami, dlaczego Wasze dzieci są niespokojne i mają trudności? Owszem są sytuacje, w których dziecko cierpi z przyczyn biologicznych, ale co jeśli nasze dziecko ,,dziwnie” się zachowuje, czy jest ,,niegrzeczne” lub ma problemy w szkole, a medycyna nie zna odpowiedzi na te kłopoty? Co wtedy sobie myślicie?

Czy przychodzi Wam wówczas do głowy, że w rodzinie członkowie są napięci, komunikują się poprzez krzyk i to może mieć duży wpływ na rozwijające się dziecko?

 

I tu na ratunek przychodzi właśnie terapia rodzinna! Kiedy już wszystkie metody wychowawcze zawodzą, kiedy Wasze półki uginają się pod ciężarem książek o tematyce pedagogicznej, a w Waszej głowie pomysłów brak – warto się na nią udać.

 

Terapia rodzinna to proces, w którym każdy członek rodziny ma przestrzeń na zagospodarowanie jej swoimi przemyśleniami, doświadczeniami i towarzyszącymi im emocjami. Każdy jest równy, aczkolwiek ważną kwestią jest podkreślanie specyfiki systemu rodziców i podsystemu dzieci, a także granic, jakie muszą istnieć pomiędzy tymi systemami.

 

Celem terapii rodzinnej jest zmiana starych nawyków na nowe, tak by cały system rodzinny nauczył się nowego, zdrowszego postępowania.

 

Każda rodzina przechodzi różne fazy, w których boryka się z nowościami i wyzwaniami, którym trzeba stawić czoła. Pierwszą fazą jest faza narzeczeństwa, gdzie para dwojga kochających się osób poznaje się głębiej, decyduje się na wspólne życie razem. Jest to czas, kiedy młodzi ludzie osiągają większą odpowiedzialność i dojrzałość. Zaczynają uczyć się, że bezpośrednio wpływają na drugiego człowieka, że emocjonalność i okazywanie uczuć jest ważną  i potrzebną aktywnością.

 

Kolejnym etapem rozwoju to wczesny okres małżeństwa. To jest czas na weryfikacje celu, jaki małżonkowie zakładali (nawet nieświadomie) decydując się na małżeństwo. Wówczas małżonkowie szukają sposobów radzenia sobie z pojawiającymi się konfliktami. Uczą się tego, jak wspólnie stawiać czoła trudnościom.

 

W wielu małżeństwach dochodzi do momentu, w którym w kobiecie i mężczyźnie budzi się potrzeba posiadania potomstwa. Jest to kolejny ważny okres, który stawia wyzwania przed ludźmi. Małżonkowie są ,,poddani” próbie, gdyż mogą wpaść w pułapkę wchodzenia w komunikacyjne ,,trójkąty” (np. jeden rodzic wchodzi w koalicję z dzieckiem przeciwko drugiemu rodzicowi). Ten moment to sprawdzian konsekwencji i relacji rodziców. Wówczas najważniejsze jest, by rodzice wspierali się nawzajem i wspólnie podejmowali decyzje dotyczące rodziny i dzieci. Nie można również pominąć wielu zadań, z jakimi zmagają się młodzi rodzice. Czas narodzin, to okres ekscytacji i wielu nowości. Pojawia się wtedy wiele obowiązków, które czasami przytłaczają

 

Kolejna faza to powtórka weryfikacji celów indywidualnych, czyli tego, czego oczekiwało się od życia. Czy udało się spełnić swoje marzenia i plany? Czy podołało się nim? Czy udało się wypełnić zaplanowane zadania? Wtedy również rodzina może mieć do czynienia z pojawianiem się nowych członków, a także z opuszczaniem przez niektórych systemu. To kolejny stresujący czas, gdyż po raz kolejny trzeba ustalić, jakie funkcje pełni każdy członek rodziny, za co jest odpowiedzialny. Należy zastanowić się również nad swoją rolą w rodzinie oraz nad funkcjonowaniem systemu jako całości.

 

W życiu rodziców nadchodzi również czas, w którym ich dzieci opuszczają gniazdo rodzinne. Małżonkowie mają znowu więcej czasu dla siebie (jak w trakcie narzeczeństwa), ale czy byli na to przygotowani? Czy nie zmienili się na tyle, by nie mieć problemu na nowo ułożyć sobie życie we dwoje? Czy nie zatracili siebie w codziennych obowiązkach na rzecz dzieci? Czy nie bagatelizowali potrzeb partnera lub swoich? Czy walczyli o związek nie tylko jako rodzice, ale również jako partnerzy i kochankowie? Ten okres to również często pojawiający się kryzys wieku średniego, który każdy przechodzi bardzo indywidualnie, ale często pojawiająca się huśtawka nastrojów może mieć duży wpływ na partnera.

 

Ostatnią fazą rozwoju rodziny to emerytura i okres starości. Wówczas ważnym elementem jest wsparcie i niesienie sobie pomocy oraz wzajemna troska i dawanie sobie poczucia bezpieczeństwa. Wówczas rodzice oczekują ponownego zaangażowania się dzieci.

 

Opisane fazy można byłoby rozwinąć o wiele szerzej, ale tekst ma na celu wprowadzenie członków rodziny (od najmłodszych uczestników, po najstarszych rodem) z czym się zmagają, nad czym można popracować, po to, by mieć świadomość, jakim wyzwaniom muszą sprostać, co wpływa, że w ich rodzinach są kłopoty, z którymi wspólnie nie potrafią sobie poradzić.

 

A w której fazie znajduje się Twoja rodzina?

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *